Το εστιατόριο του μουσείου Ακρόπολης στα 5 καλύτερα του κόσμου. Κι αυτό μας κάνει περήφανους?

image

Η είδηση ότι το εστιατόριο του μουσείου Ακρόπολης κατατάσσεται στα 5 καλύτερα του κόσμου μπορεί να διαβαστεί και αλλιώς.  Όταν έχεις ένα ολόκληρο μουσείο Ακρόπολης με τέτοιας σημασίας εκθέματα και παίρνεις βραβείο για το εστιατόριο κάτι δεν πάει καλά.

Αλλά ο στόχος ήταν εξαρχής αυτός, πως να πετύχουμε το καλύτερο δυνατό για το εστιατόριο και όχι  για τα εκθέματα. Οι βασικές σχεδιαστικές επιλογές κινήθηκαν γύρω από το εστιατόριο, πριμοδοτώντας το, εκεί έχει δοθεί όλη η μέριμνα, ενώ σημαντικά θέματα όπως το πως θα εκτεθεί η ζωφόρος πέρασαν επιπόλαια και με χοντρά λάθη.

Εξάλλου, και στη μακριά διαμάχη για το γκρέμισμα ή όχι των διατηρητέων της Δ. Αρεοπαγίτου (η διατήρηση των οποίων ήταν στα δεδομένα του διαγωνισμού) όλη η μάχη δόθηκε για το εστιατόριο, για  να έχει καλύτερη θεά, όχι για τη ζωφόρο!  Κι ακόμα περισσότερο, το υπερμεγέθες ανισόρροπο, κι όλοτελα αταίριαστο εξωτερικό στέγαστρο έγινε μόνο για να έχει ταράτσα το εστιατόριο.

Ένα ολόκληρο μουσείο στημένο γύρω από το εστιατόριο- ΤΟ εστιατόριο είναι το κεντρικό έκθεμα. Βρίσκεται κανείς στον πρώτο όροφο με τις κόρες και τους κούρους, μια αίσθηση υποβολής έχει αρχίσει να δημιουργείται, μια αφήγηση βρίσκεται εν εξελίξει και  στον δεύτερο αναγκάζεται κιόλας να διακόψει την ροή της έκθεσης για να περάσει μέσα από το εστιατόριο. Χρειάζεται να παρεμβληθεί ο όροφος του εστιατορίου για να περάσει κανείς στην αίθουσα του Παρθενώνα διασχίζοντας την πόρτα που γράφει προς WC εν μέσω  μετοπών. Ανάμεσα στις κόρες και στις μετόπες καφέδες και σαλάτες. Η εκθεσιακή αφήγηση καταστρέφεται- ή  μήπως όχι?  Γιατί αν η  κεντρική ιδέα του στησίματος ήταν το εστιατόριο τότε τα καταφέραμε. Θέλαμε την καλύτερη “ταβέρνα με θέα” του κόσμου και την έχουμε.

Θα έπρεπε να είμαστε περήφανοι γι’ αυτό?

.

Οι κατόψεις των εσωτερικών χώρων του μουσείου

και η αναπαραγωγή της είδησης στα ελληνικά μέσα

Advertisements